Al redelijk jong raakte ik verslingerd aan spelletjes. Voordat poker mijn leven in gijzeling zou nemen was het rummicub, pesten, monopoly, jokeren, cocktailen, toepen en natuurlijk videogames van alle soorten. In 1998 kocht ik het spelletje FIFA World Cup 98. Hoewel het WK dat jaar in het meest vervoeilijke land ter wereld gespeeld werd beleefde ik genoeg plezier aan het spel.

De soundtrack van het spel was het geniale ‘Tubthumping’ van de band ‘Chumbawamba’. De bekendste regel van het nummer is wellicht wel; “We’ll be singing when we’re winning“.

Laat ik er kort en krachtig over zijn dan maar. Ik heb nog niet heel veel gezongen deze week in Las Vegas. Mensen zeggen altijd dat ze niet houden van bad-beat verhalen maar ik denk dat de vertellers gewoon niet interessant genoege exemplaren ten gehore brengen.

Na enkele minuten op de wachtlijst gestaan te hebben schuifel ik naar tafel 19 in het Bellagio. Deze 1/2 tafel moet mijn terugkeer betekenen op het hoogste niveau. Ik ben van plan mijn A-GAME te gaan spelen, wat dat dan ook mag zijn.

De Bellagio pokerroom

Ik neem plaats op stoel vier en wacht met posten om de tafel eens uit te vogelen. De oudere Aziatische dame in stoel één heeft een prachtige oranje zonneklep die uitstekend past bij haar licht roze trainingspak van badstof en haar zeer mooi nagemaakte Louis Vuitton tas die haar schoot nimmer verlaat. Stoel twee en drie zijn “American Dads” die eindelijk moeder de vrouw hebben weten te ontvluchten en zich bedwelmen in de gratis drank die het casino aanbiedt om ze nog losser te laten spelen. Stoel vijf is een jong internetmannetje die afgesloten van de buitenwereld de mooiste chipstricks doet met zijn enkele stapeltje $5,- chips. Stoel zes is sitting-out, stoel zeven is een oudere regular die iets voor deuces-cracked doet, stoel acht is een eveneens Aziatische dame die altijd in de pokerroom rondhangt maar altijd doet alsof ze eigenlijk andere plannen had en stoel negen is nog een internet jongen inclusief witte zonnebril en hoodie.

Ik bestudeer mijn tafel, ga in hun hoofden zitten om te begrijpen hoe ze denken. Geen detail blijft onopgemerkt; hoeveel heeft stoel zes zich ingekocht, heeft stoel twee zijn derde of vierde drankje al op? Ik weet alles, merk alles op, niets gaat langs mij heen. ‘I am on top of my game’ zogezegd. Vier limpers en ik mag het zeggen op de cutoff en bekijk mijn kaarten; . Prima hand om te isoleren of te overlimpen dus wat doe ik? Inderdaad; ik fold.

Achter mij is er namelijk een $400/$800 mixed tafel aan de gang waar ze maar liefst 12 verschillende spellen spelen. Boosted-J krijgt al de hele dag een massage, Robert Mizrachi heeft een gigantische stapel voor zich staan van $100 en $1.000 chips en… Jason Mercier zit in seat 9. De PokerStars Pro ken ik van het EPT circuit en begin januari gaat hij met ons mee naar een American Football wedstrijd in Miami. Ik probeer al een half uur tussen de potjes door zijn aandacht te krijgen om heel stoer naar hem te kunnen knikken om de tafel te laten weten dat ik een pro ken maar het mocht tot op heden niet baten.

Plotseling voel ik een hand op mijn schouder en terwijl ik nog net mijn kaarten kan bekijken hoor ik een boze stem “Hey man, you’re in my seat!”. Mijn  verdwijnt in de muck en ik kijk verschrikt om, om te zien wat het misverstand is. Het is Jason die een grapje maakt en gedag komt zeggen. Ik vraag hoe het gaat en of hij wat kan verdienen, het antwoord is positief. Als Mercier terug gaat naar zijn tafel zie ik de flop liggen en is er iemand hevig aan het nadenken.

De oranje zonneklep heeft vanuit de kleine blind, in deze gelimpte pot, de flop aangegrepen om haar laatste 105 dollar naar het midden te schuiven. American dad 1 zit in de tank en gaat uiteindelijk ook allin voor $210. De rest gaat uit de weg waarna de vriendelijke dame haar geflopte fullhouse laat zien met pocket drieen. De meneer houdt zijn kaarten dicht maar op de river gaan ook die na enkele ogenblikken open; pocket boeren.

Hoe vaak komt het dan ook voor dat je een fullhouse flopt? Inderdaad… niet vaak. De tafel complimenteert de man voor zijn goede call met boeren en troost de vlug rebuyende dame dat ze nergens heen kon met haar fullhouse.

Zoals jullie al zagen aankomen meld ik de tafel nog even keurig dat ik de ontbrekende aas preflop weggegooid had. Zes kaken raken de pokertafel, twee hebben het waarschijnlijk niet gehoord door hun iPod. Hoe ik ooit een aas kon folden, er was geen eens verhoogd voor de flop. Ik krap mezelf op mijn hoofd en vraag me hetzelfde af.

Achter me begint Mike Matusow op de meest willekeurige momenten te schreeuwen. Later blijkt dat er een American Football wedstrijd aan de gang is waar hij wat op heeft ingezet. Daar tussen alle $1/$2 tafels zitten zij een monsterlijk spel te spelen waar de duizenden dollars van links naar rechts vliegen. Bobby’s Room zit propvol met bekende namen als Guy Laliberté, Patrick Bruel, John Hennigan Chau Chiang, Erik Sagström, Tom Dwan en Patrik Antonius – daar is geen ruimte voor een $400/$800 spelletje.

Ik sluit zowaar mijn eerste winnende sessie af als de witte zonnebril niet kan wegkomen van zijn  p een vrouw hoog board. De eerste flop in zeven dagen die ik niet gemist heb met aas-vrouw zorgt voor eindelijk eens een positieve dag. Hij check-raisete me nog ook, ik hoefde enkel te callen. Hij zal het wel gedaan hebben voor protectie – als ik een slechtere kicker bij een vrouw heb dan heb ik natuurlijk drie outs en je kan mensen niet gratis laten drawen natuurlijk.
Ik heb geen idee waar ik mijn chips moet omruilen voor cold hard cash, het daadwerkelijk terug krijgen van geld is een geheel nieuwe ervaring. Na drie keer de weg te vragen heb ik de weg naar de cashier gevonden en telt ze mijn geld uit. Wat een gevoel!

Als ik een dag later terug kom in het Bellagio zit Mike Matusow nog steeds aan exact dezelfde tafel, in exact dezelfde stoel. Hij heeft nog steeds een shirt met een verbodsbord met “blow-ups” erop aan. Van de bevriende brush hoor ik dat Mike al 48 uur aan het spelen is. Terwijl ik voor de derde keer de cardroom van het casino kom binnenlopen zit hij daar nog steeds dus; nice life.

♫ I get knocked down, but I get up again
You nay ever gonna keep me down ♩

Die andere zin uit het nummer past beter mijn pokerweek so far. Het gewonnen geld is al lang weer ingeleverd bij één of andere pro met een exacte read op het deck of een onderbuik gevoel dat de floesh (Aziatische uitspraak voor flush) zou vallen.

Onlangs in Aria had ik nog een mooie. De beste meneer vertelde dat hij op een boven/beneden draw zat. Voor wie niet zo vaak live pokert; dat is een up-and-down straightdraw, een open-ended zogezegd. De beste man loog niet, goudeerlijk deelde hij de tafel mee dat dat zijn kans was in deze pot.

Als ik op de river mijn flush en pairdraw mis bet ik dan ook met de wetenschap dat hij nooit kan callen aangezien ook de open-ended er niet was gekomen. Fout! De vriendelijke meneer in beschonken toestand maakt de call met boer hoog wat uiteraard goed is tegen mijn nutlow. Meneer callde omdat hij dacht dat hij de nuts had, ware het niet dat het geen negen was maar een zes die hij hitte. “Ow sorry man, I thought that was a nine out there!”. De negen en de zes lijken dan ook heel veel op elkaar natuurlijk en alleen callen als je denkt datje de nuts gemaakt hebt is ook heel logisch.

De tafel barst in lachen uit en zelfs ik kan een grinnik niet onderdrukken. Mensen komen van andere tafels aangesneld om de call met boer hoog te zien. FML. Drank is de beste optie!

♪♪ He drinks a Whiskey drink, he drinks a Vodka drink
He drinks a Lager drink, he drinks a Cider drink ♬

Sushi met Robert Mizrachi

SUSHI

Met een vage blur aan dagen en nachten die zonder duidelijk onderscheidt in elkaar overlopen heb ik geen idee meer wat wanneer gebeurd is. Als Noah nog in het $15.000 WPT toernooi zit en de dag om 21:00 is afgelopen vraagt hij ons mee naar een nieuwe sushitent die hij ontdekt heeft. Dit keer geen Naked Fish dus, maar samen met enkele vrienden van hem pakken we de auto naar een tent die “I LOVE SUSHI” heet.

We rijden mee met Robert Mizrachi die het gaspedaal wel weet te vinden. Na wat zoeken hebben we de plek gevonden en bestellen we alvast wat te drinken en eten. Marcello Del Grosso en zijn vriendin en nog een vriend van de heren komen net iets later als de eerste sushi rolls al op tafel staan. Mizrachi probeert iedereen er van te overtuigen een bepaalde wijn te nemen maar weinig mensen lijken enthousiast.

Als dan de kaart weer op tafel komt kan het lachen beginnen. Alle sushi in dit restaurant hebben zeer opvallende namen als “tastes like my ex-girlfriend”, “ass roll” en meer van dat soort ongein. De vriendelijke bediende die niet op de foto wil (zie foto hier onder) vragen we wat de beste zijn waarna een hardcore erotisch verhaal verteld wordt. En van de beste sushi ooit gegeten en nog super goedkoop ook, al hoeven we over dat laatste ons gelukkig niet druk te maken want Noah neemt de bon voor zijn rekening.

I love sushi

AVATAR

Na een dag met bad-beats is het weer tijd voor ontspanning. Vrijdagavond, op de premiere, gaan we naar Avatar. De dag dat we aankwamen in Las Vegas regelden we al tickets voor deze film die een spektakel beloofde te zijn. We waren er vroeg bij en wisten prima stoelen te bemachtigen.

Brenden Theatres in het Palms Casino heeft het grootste IMAX scherm dat ik ooit gezien heb. Met de 3D bril op gingen we er eens goed voor zitten. Twee uur en veertig minuten later komen we de zaal weer uit, totaal weggeblazen door de voorstelling.

Wat een geweldige film zeg! Het verhaal is cliche na cliche, een soort mix tussen Dancing with Wolves en Pocahontas, maar de uitwerking is werkelijk waar fenomenaal. Het 3D aspect is niet slechts een gimmick, het is de toekomst van film hopelijk. Wat een episch avontuur, wat een prachtige wereld. Een absolute aanrader!

Poker: 4/10
Avatar: 10/10
I love sushi: 8,5/10