We zijn, zoals u vorige week al kon lezen, aangekomen in Monte Carlo. Niet mijn eerste keer maar het blijft surrealistisch om te zien. De ene auto is nog mooier dan de ander en een biertje kost acht euro. De auto’s boeien me niet, die dure biertjes wel. Maar iets anders dat Monaco blijkt te sieren is de overvloed aan schone dames. Doorgaans vergezeld door een te klein hondje paraderen ze over de boulevard alsof het de modeshow van Milaan betreft. Een enkele keer lopen ze Le Sporting binnen, het conferentiecentrum van hotel Monte Carlo Bay waar de EPT finale gehouden wordt.

Net als in San Remo wonen er in Monte Carlo veel bejaarden. Lekker genietiend van hun oude dag in het zonnetje. Maar waar in San Remo de heren op leeftijd hun tijd doorbrengen met een vaak evenoude dame daar wisselen ze in Monte Carlo iedere zoveel jaar hun dame in zo lijkt het. Ware liefde zien we hier vaak tussen een 80 jarige multimiljonair en een twintig jarig dom wicht met meer plastic in zich dan de gemiddelde Albert Heijn boodschappentas. Ware liefde in dit geval getuige het enkele kusje op de wang van haar veel te rode lippen.

Mooi om te zien, er is nog hoop voor mij zo lijkt het. Als ik ooit ook heel veel centjes heb dan ijken dat soort dames jou zelf wel te vinden zonder een profiel te hoeven aanmaken op relatieplanet.nl . Na een week of wat in San Remo, waar de mooie dames enkel te bewonderen waren in de dierentuin die ze daar een stripclub noemen, was het dus wel tijd voor wat afleiding. U begrijpt, de pers en veel spelers stonden dan ook wel te kijken toen midden in het toernooi een dame langs kwam die wel heel veel van haar voorgevel liet zien. Skype en MSN stond roodgloeiend, het verhaal van een dame die haar borsten liet zien verspreide zich snel.

De pokermedia greep simultaan hun camera en rende praktisch naar beneden om dit exclusieve natuurverschijnsel op de gevoelige plaat vast te leggen. Als het 14 jarige knulletje die net hun vaders eerste playboy ontdekt had kwamen ze met het schaamrood op de kaken , een een geheugenkaart vol foto’s, terug. Ik deed er lacherig over, wat een stakkers dat ze zo onderste boven waren van een dame die toevallig haar tietjes liet zien. Maar toch begon de nieuwsgierigheid te groeien en waar ik eerst nog weinig interesse toonde daar stond ik nu in de rij om de foto’s te bewonderen. Op foto leek het allemaal niet bijzonder eigenlijk, dan toch maar even beneden kijken.

Daar stond de dame gezellig te poseren met haar borsten ver vooruit. De ene witte 2+2 nerd na de andere ging met haar op de foto en een Club-Poker logo preikte plotseling op haar decolete. Echt moeite met alle foto’s die genomen werden had ze niet. Sterker nog, voor de gelegenheid gaf ze zelfs nog even een tepeltje erbij. Wow, wat een dag zeg, eindelijk weer vrouwenvlees voor het uitgehongerde mediavolkje. Dagen lang onverzorgde mannelijke pokerspelers fotograferen werd nu beloond, de hoofdprijs was binnen. Ik dacht er het mijne van en sloeg de foto’s enkel op voor deze blog, enkel voor deze blog…

‘Als dat al het hoogtepunt was’ hoor ik u denken. Eigenlijk wel op de diepe run van Paul Berende in zowel het Main- als het High Roller event. Een Libanees met de illustere naam Chouity wint het main-event aan een finaletafel vol met onbekenden. Daarnaast zitten er zoveel shorties aan tafel dat iedereen zijn spel volledig aanpast totdat die busten en dan is het al te laat; de blinden zijn zo hoog dat we wat gegok zien en dat was dat. Zo saai dat ik een enkele keer letterlijk water in mijn gezicht moest gooien om wakker te blijven bij de webcast.

Drie dagen webcast zater er weer op en het was geweldig. Ik vind het veruit het leukste om te doen tijdens een EPT, samen met Jordy Veenboer uur na uur praten over poker terwijl we de actie van de spelers volgen. Flauwe grappen afgewisseld met serieuze discussies en strategische invalshoeken. Af en toe een gast erbij zoals Paul Berende en Marcel Lüske en mijn dag kan niet meer stuk. Soms gaan we wellicht wat te ver met de flauwe grappen. Zo waren de opmerkingen die volgden op de spastische tikken van de man die uit eindelijk tweede werd, Josef ‘pepe’ Klinger, af en toe op het randje. Wel hilarisch als je het mij vraagt trouwens, af en toe gierde ik letterlijk van het lachen zoals enkel Paul Berende dat verder kan. Ik ben benieuwd wat jullie van het commentaar vonden – er is altijd ruimte voor verbetering natuurlijk.

Seizoen zes van de EPT zit er weer op. Seizoen zeven staat voor de deur met nieuwe stops en weer webcasts van over de gehele wereld. Maar eerst de WSOP – ik mag weer twee maanden naar Vegas om 15 uur per dag te werken, ik kan niet wachten!

De helft van mijn buy-in ligt in de dealertree. Als iemand mij dan uitschakeld heeft hij niet alleen een mooi verhaal maar ook een extra twee honderd euro. Als de spelers aan mijn tafel gaan zitten bekruipt mij een zeer vervelend gevoel. Als Spiderman die wordt overgenomen door Venom, een gevoel van onbehagen maakt zich meester van mijn lichaam. Na drie handen weet ik het zeker; ik gun helemaal niemand mijn bounty. Er zit niets anders op dan het toernooi te winnen, de enige manier waarop ik mijn bounty zelf mee mag nemen al is dat nog niet eens een zekerheidje (he Jordy Mooij?).

Stoer doen in het main-event

De ene play is nog slechter dan de ander. De betsizes kloppen totaal niet en iedere riverbet bevindt zich in het grijs gebied tussen valuebet en bluf. Als de spelers het zelf al niet weten als de kaarten open gaan, hoe moet ik er dan ooit achter komen? De enige speler aan mijn tafel die wel kan kaarten is meteen de beste van Nederland als we de lijstjes mogen geloven; Thijs Wessels. Eens in de zeventien jaar kom ik een speler tegen die ik wel respecteer en laat Wessels er daar nou net één van zijn. Ook die gun ik dus mijn bounty niet.

Uiteindelijk speel ik op veertig euro na break-even. Twee meneren geven hun bounty aan mij en op mijn beurt geef ik de zorgvuldig verzamelde chips aan buurman Wessels.The circle of life noemen ze dat maar ik heb een prachtige dag achter de rug in ieder geval. Hakunamatata!

De dag erop is het €500 event en in baas Jordy Veenboer vindt ik de perfecte backer. Met vertrouwen heeft het niets te maken, laten we het zien als een vervroegde kerstbonus. Ik verlies de helft van mijn stack als ik al vrij vroeg een straat tegen Tsai Chen moet afleggen maar gelukkig geeft het spel van Rolf Slotboom, die links van me zit, me een goed gevoel. Als de multitple choice toets op de basisschool vier antwoorden had gehad dan was hij vast en zeker de wijsneus die er een open vraag van maakte met een in zijn ogen betere oplossing. Dat het stickertje in het schriftje dan achterwege bleef zal hem vast en zeker worst geweest zijn. Ik heb twee handen per orbit de button in ieder geval, altijd handig.

Uiteraard doe ik het ook in dit toernooi niet goed maar het gevoel is er. Ik wil spelen en heb mijn zinnen gezet op het €1.000 kostende main-event. Omdat ik het eerste toernooi break-even draaide zie ik nog wel een gaatje en nadat ik 50% verkocht had mocht ik in de rij staan om mijn geld in te leveren. 19 minuten later had de organisatie het voor elkaar; ik stond ingeschreven!

Ik ga vroeg naar bed en laat het flugel tikken voor een keer achterwege. Het main-event de volgende dag moet namelijk mijn toernooi worden. Lang verhaal kort; dat werd het niet. Een bluf is pas goed als je hem dat deel van zijn range kan laten folden wat je beoogd had. Dat deed mijn tegenstander niet en of het nou geniaal van hem was of tegen krankzinnigheid aan; ik koop er niets voor. Die 7.000 punten zie ik nooit meer terug en dat breekt me later op. In een standaard situatie verlies ik dan ook nog de laatste 60 big blinds zodat ik net voor sesamstraat alweer in de trein naar huis zit.
Zelf spelen doen we maar weer een tijdje niet meer. Iedereen is slecht, inclusief ondergetekende.

Op naar San Remo waar ze een groep van 1000 Italianen zo gek gevonden hebben om €5.000 te doneren aan de pokercommunity. Ik loop in Casino San Remo langs de tafels en zie de ene idote situatie na de andere; het lijkt Holland Casino Rotterdam wel! Heel dunne valuebets worden afgewisseld met blufs met de beste hand en het callen met de nuts in positie is eerder regel dan uitzondering.

Terwijl ik op dag één de zaal inloop blijkt er iets groots aan de hand. Een cirkel van Italianen staat drie rijen dik om een tafel heen. Dit keer is het geen coinflip maar een daadwerkelijke set over set situatie die de aandacht wist te grijpen van het infantiele volkje. Als ik u vertel dat de lagere set een één outer weet te hitten begrijpt u wat de reactie van het publiek was. Random geschreeuw, een klap op de tafel en het omschoppen van de stoel – en dat was nog slechts een speler die niet eens in de hand zat. Alle Italianen spreken hun ongeloof uit, ‘hoe was dit mogelijk?’

Moet je toch nagaan, als je niet alle situaties al duizend keer voorbij had zien komen en pokerstove als opstartprogramma had gehad dan had je toch niet geloofd dat dit mogelijk was? De Italianen doen dat nog steeds niet; stupefacente!
Ik sta nergens meer van te kijken. Ik ga een jaar sparen om volgend jaar zelf deze EPT te spelen, ik ben slecht maar Italianen…

We leven inmiddels woensdag terwijl het artikel er maandag al had moesten zijn. We spreken af dat ik hem thuis opzoek en we praten over High Stakes Poker zodat we daar een artikel van kunnen maken. Eerder die dag heb ik een bespreking met de nieuwsschrijvers van PokerNews en dus moet ik om half acht wakker worden zodat ik op tijd in Amsterdam kon zijn. Na de bespreking met de nieuwsschrijvers wacht er een ontmoeting met Jaimy van de Sande van de Pokerbond. Die organisatie maakt een ontwikkeling door waarbij ze meer draagvlak willen creëren door te praten met alle grote pokercommunities in Nederland.

Als die bespreking er op zit komt onze eindredacteur om de voorlaatste versie van de pdf na te lopen op alle spelling- en vormfouten. Als we dat weer achter de rug hebben is het inmiddels vijf uur en heb ik er eigenlijk al een dag opzitten maar moet ik nog langs Lex. Daar eenmaal aangekomen gaat de opnameapparatuur maar meteen lopen en praten we ruim anderhalf uur over High Stakes Poker en de belangrijkste handen die daarin voorkwamen. Dan naar huis om rond half tien aan de slag te kunnen met het editten zodat het artikel de volgende dag online komt te staan. Rond twee uur ’s nachts staat het framework inclusief geluidsfragmenten, hand histories en youtube filmpjes.

Maar dan zijn we pas op de helft. Ik moet het “interview” nog uittikken zodat we de vier pagina’s in het magazine hebben opgevuld. Rond zes uur is dat ook rond en kan ik twee uurtjes slaap pakken om rond de klok van acht weer online te komen zodat ik aanspreekbaar ben voor de lay-out dames van het magazine. FML.

Donderdag besteed ik aan voorbereidingen voor de PokerNews PALOOZA, het grote livetoernooi van PokerNews die zaterdag moest gaan plaats vinden. Ook vrijdag gaat mijn tijd in het toernooi zitten waarbij we alle tafels verschepen naar de locatie en vast klaar zetten.

Zaterdag is het dan eindelijk de grote dag. Tijdens de EPT van Praag zei Noah Boeken dat hij het leuk zou vinden als we weer eens een PokerNews dag zouden organiseren. Dat leek mij ook leuk maar het hield wel in dat ik er mee aan de slag moest. Ik beloofde de community een deepstacked 6-max toernooi maar dat bleek naderhand nogal lastig. Een ééndaags toernooi waarbij 160 man wilde spelen bleek onhaalbaar als we diepe stacks en maar zes spelers per tafel zouden hebben. Het werd dan ook een net iets minder deepstacked toernooi en we zouden ook beginnen met negen tot tien man per tafel.

Zaterdagochtend om 10 uur lopen Remko en ik de locatie binnen om de laatste voorbereidingen te treffen. De gehuurde laptops worden geplaatst maar blijken geen connectie te kunnen maken met het internet. De televisie blijkt geen HDMI te hebben zodat de meegebrachte PlayStation 3 nutteloos is. Een looptocht naar de MediaMarkt om converters te kopen blijkt niet nutteloos want we hebben beeld. Inmiddels hebben de laptops toch connectie maar wat een stress. Nu blijkt de televisie wel beeld te hebben maar geen geluid. Improviseren dan maar, we hebben die televisie toch zeker niet voor niets gehuurd? Een xbox kopen dan maar met dat spel – die heeft immers andere aansluitingen. Als ik met Stevedude naar de MediaMarkt vertrek om zo’n ding te kopen is het nog rustig in De Korenbeurs. Als ik een krappe twintig minuten later terug kom staat de zaal plotseling vol met bekende gezichten.

De xbox aansluiten (maar nog steeds geen geluid helaas) en de inschrijving kan van start. Wat een stress maar wat een drukte. Heerlijk gevoel dat ook daadwerkelijk mensen zijn komen opdagen. De afgelopen week nachtmerries van een lege zaal blijken voor niets geweest, wat een drukte en wat een gezelligheid. De eerste biertjes worden uitgedeeld, de eerste kaarten geschud. De zaal vult zich met het geluid van chipgeriffel, de eerste bad-beats zijn een feit. Het is Koen de Bakker van Everest die als eerste het toernooi moet verlaten als hij met een set tegen een straat oploopt. Het ezelspak wil hij niet aan, maar daar kunnen we nog wel inkomen natuurlijk. Niet veel later is het Pieter “vanky” van Klinken die het veld moet ruimen en hij trekt nog wel even het ezelspak aan.

Ik loop rond, deel shirts uit en doe alsof ik druk ben maar eigenlijk loopt alles. Brush Menno Vlek heeft alles onder controle en ik krijg uiteindelijk ook een tafel toegewezen. Ik schuif aan bij onder andere Joep van den Bijgaart, Kletz en Stefan “hdkeisk” Swillens. Die laatste maakt de slechtste play van de dag door te limpen under-the-gun met aas-acht suited. Dat nodigt nog vijfentwintig limpers uit waarna ik all-in ga vanaf de big blind met pocket tienen. Swillens maakt de call en ik kan natuurlijk inpakken. Ondanks het gigantische voordeel pre-flop voor mijn hand is het Swillens die de vuilste der bad-beats uitdeelt door een aas op de turn.

Dan maar naar de bar om met iedereen bij te praten. We hebben laptops neergezet waar enkelen al hevig zitten te klikken. Biertje er bij en gaan. Omdat ik met iedereen mee drink ben ik op het eind niet helemaal helder meer en als de finale tafel een feit is dan is de wijsheid in in ieder geval in de kan. Een finale tafel met allemaal bekende namen, goedhandje, wubwubwub, elmagico777, rickyw87 en ga zo maar door. Ik voorzie de finale tafel van ongevraagd commentaar maar vergeet verder foto’s te nemen als we uiteindelijk elmagico777 als winnaar kronen. Gefeliciteerd!

Wat een dag! Een drankrekening waar je u tegen zegt door al het uitdelen maar het doet er allemaal niet toe, het was een dag om nooit te vergeten!

Midden in de grote darthype kocht ik voor mezelf zo’n rond bord en om het meteen maar serieus aan te pakken deed ik mezelf ook wat pijltjes cadeau. Terwijl ik die postbode en trambestuurder met het kolletje op sbs6 zag gooien deed ik thuis stiekem op mijn kamertje ook hard mijn best om bij de dartwereld te horen. Niet (alleen) door zoveel mogelijk te eten om meer fysieke gelijkenissen te krijgen met de “sporters” maar vooral door veel te oefenen.

Ik was niet meer dan “mwoah” in het spelletje maar op een zaterdagmiddag was plotseling het moment daar; ik gooide triple twintigs alsof het niets was. De eerste 180 was zo gegooid en de twee daarna gingen er ook in. Ik was nog maar vier pijltjes verwijderd van een 9-darter. Helaas, de zesde pijl vloog in de één en mijn mooie run was over, maar ik had mijn mening wel klaar; zo moeilijk is dat spelletje niet. Als ik ze er al een keer vijf keer achter elkaar in kan jatsen, dan moeten de pro’s toch zeker dat aan de lopende hand doen?

Als ik fulltime zou darten zou ik minstens net zo goed zijn als Barney!

Hetzelfde heb ik met bowlen. Als vriendengroep lopen we nog wel eens naar de overkant van de straat om onder het genot van een biertje die ballen naar die kegels te smijten. Nou ben ik ook in dat spel niet beter dan “mediocre” maar drie weken geleden gooide ik wel plots strike na strike. Ik was het mannetje en naarmate er meer biertjes mijn keel in vlogen werd ik alsmaar een grotere opschepper. Ik liep lachend naar de prijzenkast waar zelfs een vermelding was van mensen die een perfect game gegooid hadden op die baan. Als ik al vier keer achter elkaar 10 pillonetjes kan omjetsen, dan moet iemand die niets anders doet de hele dag toch regelmatig 12 keer dat geintje kunnen flikken?

Als ik fulltime zou bowlen zou ik zeker net zo goed zijn als Jesus Quintana!

En dan heb je nog poker. Dat spel waar ik al een jaartje of 3,5 zo’n 20 uur per dag aan denk (achttien uur bewust, twee uur in mijn slaap). Als ik de handen op het forum zie, de situaties in live toernooien langs zie komen en de bad beats van “pokerpro’s” hoor denk ik bijna altijd dat ik het zelf beter kan.

Als ik fulltime zou spelen zou ik minstens net zo goed als Phil Ivey zijn! Ok dat is overdreven, maar minstens even goed als Jason Mercier!

Maar ik ben geen professioneel darter ondanks die ene goede run een jaar of wat geleden. Ik ben ook geen professioneel bowler hoewel The Big Lebowski nog steeds één van mijn favoriete films is. En u voelt hem al aankomen, ik ben zeker geen pokerpro. Ik, de grote betweter, loop toernooi na toernooi af als verslaggever en maak zelf niet vaak mijn grote praatjes waar. Deksel op mijn neus, thuis van een koude kermis en tijd om realistisch te worden dus zou je zeggen. Maar zo zit ik niet in elkaar en dus blijf ik hardop uitspreken dat ik dingen beter kan ondanks nog nooit wat gepresteerd te hebben. Geen Embassy titel voor mij, geen PBA Tour overwinningen op mijn palmares en zeker geen indrukwekkende Hendon Mob pagina maar dat houdt mij niet tegen.

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat ik in veel dingen beter ben dan de rest. Zo las ik afgelopen week het laatste nieuws over de overval op de EPT van Berlijn. Deze simpele zielen blijken met hun eigen auto naar het Hyatt Hotel gereden te zijn. Iedereen weet dat je op een lege maag geen overval kan plegen dus zijn ze nog wat gaan eten bij de Mac om de hoek. En ondanks dat het koud was buiten hadden ze geen handschoenen aan.

Nou ben ik net zo’n goede overvallers als ik kan darten, bowlen of pokeren waarschijnlijk maar kom op hoor. Ik heb geen lijstje aan indrukwekkende overvallen op mijn naam staan maar zelfs ik weet dat je met een gestolen auto aan komt als je een overval gaat plegen. Zelfs ik snap dat je niet bij een fastfood toko kan gaan eten omdat die vol hangt met camera’s. En door het kijken van een seizoen of tien van CSI, CSI New York en CSI Miami weet ook ik dat je geen vingerafdrukken moet achterlaten, dat schijnt nogal een goed middel te zijn om iemand te identificeren.

Nou ben ik ook niet bepaald lid van MENSA (hoewel ik natuurlijk zo bij die vereniging zou kunnen als ik eens mijn best zou doen) maar dit sloeg natuurlijk wel alles. En dus ben ik al een halve week aan het roepen dat ik een betere overvaller zou zijn…

Afgelopen woensdagavond was het weer zover. Na een onderbreking van een jaar of twee trok ik mijn sportschoenen weer aan om een potje te gaan zaalvoetballen.Cashgame specialist Jasper Wetemans vroeg of ik een potje meespeelde na het High Stakes Poker uncovered item opgenomen te hebben. Op het veld ook onder andere Jonathan Rozema (in mijn team), Julien Nuijten (tegenstander) en Joep van den Bijgaart (grootste vijand). Vooraf deed ik het nog rustig aan met opscheppen maar tijdens de wedstrijd ging ik toch weer los. Vooral de oudere der krullenbollen moest het ontgelden; Joep was volgens mij de zwakste schakel bij het team van onze tegenstanders en ik liet het niet na om dat door de zaal te roepen.

“Rustig aan jongens, pak je rust allemaal maar want Van duh Bijgaart heeft de bal” schelde het door de zaal. “Nou wordt het makkelijk, Joep staat op doel!” voegde ik daar niet veel later aan toe.

Na tien minuten was mijn hoofd zo rood als een tomaat en kon ik niet meer verder eigenlijk. Met veel wissels wist ik de anderhalf uur durende wedstrijd vol te maken maar de match had geen vijf minuten langer door moeten gaan of ik was denk ik bezweken aan een hartstilstand. De bal aannemen en plaatsen ging nog wel aardig maar de energie om mee terug te lopen was echt niet meer daar.

Het staat 12-12 en we besluiten golden goal te spelen. Gok eens wie een kort sprintje trekt en na een (al dan niet bewuste) kapbeweging het gouden doelpunt maakt. Inderdaad… Joep van den Bijgaart.

Misschien wordt het tijd om mijn mond eens te houden…

Zaterdagochtend skip ik dan ook voor het eerst het geweldige ontbijt van het Ritz Carlton. En dat is eigenlijk zonde want wat een geweldige maaltijd kan je daar verzamelen. Waarschijnlijk door een foutje ergens zijn wij terecht gekomen in dit meest luxe hotel ooit met een gigantische kamer en een badkamer die nog twee keer zo groot is als onze badkamer in Vegas dit jaar.

Met mijn opgezette ogen strompel ik uiteindelijk naar het Hyatt om daar het commentaar te doen bij de Nederlandse EPTlive webstream. Het beloofde een mooie dag te worden met enkele goede spelers nog in het toernooi. Ik ben brak, gaar, uitgeblust en aan het einde van mijn Latijn na een werkweek met dagen van 12 uur en de frustratie werkt door na het uitvallen van elke Nederlander. Hoewel ik vorig jaar tijdens de EPT van Dortmund absoluut in slechtere staat was (daar ooit nog wel eens in een aparte Sportshoe Diaries aandacht voor als het komkommertijd is) is dit niet één van mijn beste dagen.

Desondanks begint de uitzending prima op tijd en praten we zoals gewoonlijk gezellig over alles wat er gebeurt is in de afgelopen week. We volgen de actie via twee schermen, één met de livestream en één met de chipcounts, blinden en actie die aan de gang is. Enkele spelers vallen af, een bouwvakker uit Polen trapt Strassmann eruit en niet veel later vindt Michelle Orpe nog een meneer voor de camera die een treurig interviewtje mag geven. Terwijl de regie overschakeld naar de televisietafel horen we het geblaat van Michelle nog doorgaan met irritante felicitaties terwijl de man net is uitgeschakeld. Wij houden onze mond als commentatoren maar ergeren ons blauw aan die irritante vragen.

Plotseling zien we op de achtergrond mensen allemaal de zelfde kant opkijken en opstaan van tafel. Een ogenblik later zien we iedereen in chaos rennend door ons beeldscherm. Ik denk dat er een brand uitgebroken is of een hele grote matpartij aan de gang is en plotseling gaat het beeld naar een reclame toe. Of valt de set gewoon in elkaar? Ik weet het niet. Ik trek een sprint naar de regie televisies waar we de live beelden blijven zien maar worden daar weg gestuurd omdat we moeten blijven becommentarieren volgens de regiseur.

Ik loop terug en terwijl het scherm met de chipcounts opstaat praten we over wat er aan de gang is. In de tussentijd hoor ik Thomas Kremser roepen via het interne systeem dat het een overval betreft. Ik schrik en overtuig mezelf binnen een miliseconde dat het niet waar kan zijn, het moet wel een grapje zijn. Maar de stem van Kremser beeft, en dat ken ik niet van hem.

Ik begin me ongerust te maken als de regisseur plotseling begint te schreeuwen via het interne audiosysteem. Dan blijkt dat één van de overvallers geroepen zou hebben dat ze een bom hebben en wordt het gebouw ontruimd. Ik weet niet of ik nu moet rennen of rustig aan kan doen maar zie Jordy in mijn ooghoeken zijn laptop rustig inpakken. Veenboer stelt nog voor om gewoon hier te blijven sinds we een verdieping hoger zitten maar daar blijkt geen animo voor te zijn.

Ik grijp nog snel mijn nieuwe laptop en volg de groep aan commentatoren die de weg naar buiten probeert te vinden. Voorop loopt Alexander Kravchenko, de Russische Team PokerStars PRO die het live commentaar voor de Russische stream verzorgde omdat de vaste commentator nog in het toernooi zelf zat. Kravchenko loopt met ferme stappen enkele meters voor de groep uit. Hij opent met ongekende kracht de deuren en kijkt eerst om iedere hoek voordat wij kunnen doorlopen. Ik verwacht de militaire handgebaren die we allemaal kennen ieder moment, de gekromde arm met gebalde vuist in de lucht blijft uit maar het uitnodigende gebaar met de open-hand krijgen we wel van deze rode baas.

Kravchenko lijkt eerder met dit bijltje gehakt te hebben en toont geen enkele emotie die er op duidt dat hij onder de indruk is. In een strak, alsuit het leger aandoend, ritme geeft hij leiding aan ons groepje weerloze burgers. Deze oude Rus heeft de leiding en ik ben gerustgesteld en totaal niet bang. Waar Jack Bauer de laatste vijf seizoenen teleurstelt met zijn eeuwige stemverheffingen is het Kravchenko die alles onder controle lijkt te hebben. Ik denk eraan wat er zou gebeuren als wij op de eerste verdieping toevallig het plukje amaterustische overvallers tegenkomen. Ik beeld me een als Jack uit Tekken stompende Kravchenko voor die de heren onschadelijk maakt.

Twee trappen later komen we naar buiten aan de zijkant van het gebouw, het geluk is aan de zijde van de overvallers want we zijn ze niet tegen het lijf gelopen. We lopen het grote plein op maar zien nog niemand verder het gebouw uitkomen. Telefoons staan roodgloeiend. De Duitse collega’s krijgen nieuws door en ook de Engelse commentatoren zijn in gesprek met mensen die nog binnen zijn. Jordy heeft Noah aan de telefoon die er uiteraard met zijn neus boven op zat. Ik probeer Rinkema te bellen maar die neemt niet op.

Samen met de Engelse en Duitse commentatoren zetten wij de weg in naar hun hotel om daar te wachten totdat de kust veilig is. Daar aangekomen zijn Jordy en ik wel klaar met wachten omdat we al hoorden van Rinkema dat de gangsters al weg waren. Wij pakken de taxi terug naar het hotel en komen in de gang Johan van Til en Joris Jaspers tegen. Joris verteld over een Rus bij hem aan tafel die gewoon koelbloedig bleef zitten terwijl de rest onder de tafels dook. Stel je een zaal voor waarbij iedereen onder de tafels is gedoken, hier en daar een opgewonden dame een wanhoopskreet uitslaat en enkele tafels omgeworpen zijn. Denk dan één Russische gast erbij in die rustig chipriffelend niet van zijn stoel wil wijken omdat hij toevallig een mooie hand heeft. De Rus had waarschijnlijk voor hetere vuren gestaan. Even later komt Roberto Truiers aangelopen die met bloed op zijn knieen laat zien dat hij als eerste over de tafels sprong om weg te komen.

Na wat gezwaai met mijn mediapas mag ik door de afzetting heen naar de mediaroom om daar allemaal vrolijke pokerjournalisten te zien. Die lijken allemaal niet echt onder de indruk van wat er gebeurd is en zijn hevig hun verhalen aan het tikken.

In een hoekje zie ik stilletjes Lennart Hennig van de Duitse PokerStars site PokerToday een filmpje importeren onderwijl druk bellend. Ik vraag hem maar op de man af of ik de video mag zien en hij stemt toe. Nog voordat de rest van de wereld van de beelden gaat genieten zie ik ze. Een lachende Noah die nog denkt dat alles al afgelopen is en het slechts een matpartijtje betrof komt eerst in beeld. Daarna wordt de registratiebalie in het rechthoek van de zoeker gevonden en zie ik een tweetal overvallers achter de registratiedesk rennen. De totale amateurs grijpen twee zakken met geld die ze gevuld hebben maar krijgen nog een laptop of iets dergelijks naar hun hoofd geworpen van een heldhaftige beveiliger.

Diezelfde held zegt een seconde later “kthnxbyebye” maar maakt een schuinbeweging lijkt het want hij draait om en stormt op een zielige overvaller met rood hesje af. In zijn hand een gigantische paal waarmee hij de hulpeloze gangster te lijf gaat. Een wurggreepje later ligt een hulpeloos mannetje af te kloppen lijkt het, onderwijl biddend dat zijn vrienden hem komen redden. Een kelnertje grijpt een zak met €500.000 erin en rent de zaal in zodat die vuige dieven niet met dat verzekerde geld er vandoor kunnen gaan. Een mannetje of vijf lijken geen interesse te hebben om de securicor medewerker van de maand te ondersteunen waarna een andere overvaller zijn maatje komt bevrijden uit die letterlijk benauwde situatie. Waar eerder deze week, met het oog op die overvolle Grand Ballroom A & B van het Hyatt, van de Duitse zucht naar lebensraum niets te merken was blijkt dit plots toch weer bovenaan op de agenda te staan van een kluitje gaies. Met een stalen pijp stormen ze onder het motto “samen uit, samen thuis” op de innige samensmelting van gevangene en gevangenbewaarder af.

En niet zonder succes, het moet gezegd worden. De man in de rode trui wordt bevrijdt en samen vluchten ze met ongeveer €240.000 het Hyatt uit. Nou kan je moeilijk gaan doen met pokeren enzo maar je kan ook gewoon met zijn zessen een kwart miljoen pakken binnen twee minuten. Lekker verdienen dus, 40.000 euro per persoon. Dat je een tijd de bak in kan gaan als je gepakt wordt moet je maar zien als bedrijfsrisico.

Een uur nadat het allemaal gebeurd is lijkt het wel alsof het al gister was dat alles plaats vond. Ik loop uit verveling nog maar eens naar beneden waar ik een groepje Nederlander tegen kom. We wisselen wat verhalen uit en roddelen lekker verder over wat ons overkomen is. De dag gaat uiteindelijk gewoon weer verder, het main-event wordt niet uitgezonden via EPTlive maar verder gaat alles zijn gangetje.

Ook Marcel Lüske die we later tegen komen spreekt zijn ergernis nog eens uit over het amateurisme wat hier vanmiddag ten tonele was gebracht. Zuchtend verwoord hij hoe ongelofelijk hij de aanpak van het stel bandieten vond. Waarschijnlijk heeft Lüske in zijn leven ook wel wat gekkere dingen gezien in de jaren dat hij door Europa van vaag casino naar vaag casino toerde. Hij doet nog even een man met na die met een gigantisch kapmes door de gang stormt en trekt er een gezicht bij alsof hij er echt niet in kan komen.

Wij kunnen er om lachen en met een biertje in de hand hebben we het er nog eens over. De volledige pers heeft zich verzameld om Marc van PokerStars blog zijn verjaardag te vieren maar wij houden het dit keer echt na één biertje voor gezien. Wij moeten nog een blog over dit hele verhaal schrijven namelijk…

Het is dan ook pas kwart over twaalf als ik mijn eerste woorden uitspreek. Het is forumlid Kletoni (http://nl.pokernews.com/poker-forum/topic154100/) die de eer heeft vandaag, waarna niet veel later ook Dasman zich bij ons voegt en we samen de trein naar Sloterdijk pakken. Daar lopen we Pokares, happyfreaked, quace en DBLL tegen het lijf. Vandaag is het forumdag en dus spreken we elkaar aan met forumnamen uiteraard.

Als we aankomen bij de geheime locatie staat er al een behoorlijke rij. De vrachtwagen met pokertafels is net aangekomen en al snel sta ik aan de bar met wubwubwub. Een cola om te beginnen omdat je volgens Wub pas alcohol na vier uur mag nuttigen. Als ik de jongens van PokerCollege al wel gouden rakkers zie weg tikken ben ik ook overstag. Double_V voegt zich bij mijn nieuwe “wel alcohol drink” groep en al snel hebben we een nieuwe vereniging met tientallen leden. Iedereen gaat overstag, vroeg of laat moeten we er toch aan geloven.

Hmmm... (foto: twitter.com/NickyRoeg)

Als ik mijn seatnummer krijg blijk ik bij Double_V te zitten, prima loting nu al schiet er door mijn hoofd. Het wordt echter alleen maar mooier als ook Nicky Roeg en Mario Singels (baas PokerCity) plaats nemen. Ik poseer met een petje van de concurrent, alles kan en mag deze dag – gekkenhuis. Als Grooto de verkeerde chipwaardes door de microfoon schreeuwt kunnen we beginnen, ik ben er klaar voor.

Met een sloot aan bier achter de kiezen is het soms lastig herinneren welke handen je allemaal krijgt. Ik weet in ieder geval nog in een waas dat ik boeren opende under-the-gun waarop ik direct ge-3-bet werd. Met nog een caller voor me besluit ik maar voor setvalue te spelen waarbij ik uiteraard alsnog broke was gegaan als er geen overcards waren gekomen. Gelukkig komt er een koning en kan ik met een gerust hart check-folden. Ik maak er een hobby van om mensen op aas-koning te zetten; alleen maar handig natuurlijk als die nog eens hit ook en ik die lastige boeren weg kan mieteren.

Nicky naast me speelt agressief met limps hier en daar en af en toe zo’n modern raiseje. Het lijkt prima voor hem te werken en ook mijn linker buurman, meneer Singels, doet leuk mee. De meneer daarnaast die ik slechts ken als “kimmy98” van PokerCollege werkt echter minder mee. Mijn buttonraise kan rekenen op een shove en ik maak de snelle call met negens want ik sta ver voor op zijn range (enzo). Ik schatte zijn range in namelijk als aas-drie offsuit en hij bleek die daadwerkelijk ook te hebben.

Nice read, minder deck.

Ik heb zelf de eer om een drie op de flop en river te gooien zodat ik netjes mijn chips kan weggeven die ik daarvoor nog netjes verzameld had met een 4-bet all-in met aas-heer.

Ik word uit mijn lijden verlost en mag plaats nemen aan een nieuwe tafel. Dan heb ik uiteraard al lang mijn last-longer met Partyboy gewonnen die al na enkele handen zijn vrienden aan de bar opzoekt. Aan mijn nieuwe tafel kom ik Swensonn tegen, de man van PokerCollege die een bounty op zijn hoofd kreeg van mij. Na 10 minuten flirten met zijn vrienden aan de bar zocht hij ze dan eindelijk op nadat hij een duizendje of twintig netjes verdeelde over de tafel. Mijn linkerbuurman maakte nog kans op die extra $20,- als hij er iets langer over had gedaan om te callen met zijn azen. Swensonn maakt plaats voor Redwatch, nog al zo’n vis waar ik een bounty op had gezet. Mijn linkerbuurman schakelt ook hem uit en heeft dus recht op wat centjes, stuur me een berichtje als je dit leest.

Niet veel later lever ik mijn chips ook bij hem in als ik bigindiemen voor de tweede keer reshove, dit keer met . Prima move ware het niet dat mijn buurman dus aas-koning vond en de snelle call maakte. Over het board mocht ik niet klagen met vrouw-tien-negen. Drie azen als out telde ik waarbij ik de overgebleven boeren over het hoofd zag.

Boer.

Dood dus en op weg naar de bar. Na een korte stop daar valt mijn oog op Noah Boeken en Remko Rinkema die aan een tafel op een verhoging zitten. Aangezien die natuurlijk nooit nog in het toernooi kunnen zitten besluit ik op verkenning te gaan. Er blijkt 8-game gespeeld te worden zonder no-limit hold’em maar met badugi. Ik ken de spellen niet maar hoe moeilijk kan het zijn?

Ik neem plaats en krijg wat chips om mee te rommelen. Als afleiding claim ik dat ieder spel mijn beste spel is. Wie ik voor de gek aan het houden ben vraag ik me nog steeds af maar dat het gezellig was staat buiten kijf. Later schuift Thijs Wessels aan en met wat swings later maken we het dealers choice zodat er ook af en toe no-limit hold’em langs komt.

Met een tafel vol met pokernerds kan je rekenen op een selectie aan unieke spellen die tot op dat moment nog niet bestonden. De één succesvoller dan de ander.

• Triple board hold’em – in plaats van een enkel board met communitycards kregen we er drie om mee te werken. De beste combinatie won, soms was het best of three wat won. Mijn fullhouse is uiteraard goed en na een kleine slowroll pak ik een pot met een big blind of 200 erin.
• Reversed hold’em – Standaard bettingrondes maar de river komt eerst, daarna de turn en de laatste straat zijn de drie kaarten van de flop. Om het mezelf nog wat lastiger te maken float ik twee straten met niets minder dan een backdoor gutshot. Ik heb twee kaarten nodig, mis, bet, en wordt ge-hero-callt.
• Board draw hold’em – In de logische volgorde mag je kaarten wisselen met het board. Je weet dus soms de kaarten van je tegenstander hoewel er ook gewisseld kan worden met de burncards. Rock-City-King kan een setje drieën maken maar ziet het niet, de rest van de tafel uiteraard wel.
• Badugi/plo split – Je vier startkaarten zijn niet alleen je wapen voor een handje pot limit omaha maar is ook een badugi hand. Met vier harten kwalificeer ik niet echt voor badugi en ook in plo gaat het niet werken, foldt dus maar.
• Pot limit omaha met 1 kaart doorgeven – Iedereen die nog in de pot zit na de flop schuift één kaart door. Vooral Sijbrand Maal die al behoorlijk wat drank achter de kiezen heeft snapt er niet veel van.
• Dubbel river hold’em – in plaats van de enkele river vallen er twee. Mijn dreigement dat niemand de river toch zou zien liep uit op een fiasco moneywise.
• Drie flops, twee turns, één river – Ik schuif uiteraard preflop met pocket vrouwen na een openraise van Yori Epskamp. Mijn 264 big blinds maken geen indruk en ik krijg twee calls. We besluiten eerst de river te laten zien waarna ik meteen een set heb, prima dus. Ik win met een fullhouse en ben van een groot verliezer in de game terug naar prima winnaar.

Hierna wordt alles een blur, maar het schijnt dat er nog een finale tafel aan de gang is. Ik neem een kijkje en wil een kiekje schieten maar kom er dan achter dat mijn fototoestel geen geheugenkaart heeft. Hele dag in de weer geweest met dat ding…

Hansytheking staat er goed voor en de man die tijdens de afgelopen BOPC nog ons drinken haalde blijkt daadwerkelijk te kunnen pokeren. Hij wint met overmacht van een enkele dappere PokerCollege speler. Of er PokerNews leden aan de finale tafel zaten weet ik niet eens, want ik ga snel weer terug naar de cashgame tafel.

We flippen nog wat waarbij Sabaai uiteraard netjes slowrollt en wint en we breien er een einde aan. Een deel gaat schaatsen kijken bij JordyV en daarna de stad in, maar ik pak de trein naar huis. Ben er al weer klaar mee.

Ik word oud…

Na twee dagen werken met de Franse producent van de show daar weten we weer waarom het land eigenlijk één grote vuilstortplaats is. Ze zijn simpelweg niet aangepast aan de moderne wereld met uiteraard voorop het weigeren om Engels te spreken. Blij dat we het land weer kunnen verlaten pakken Veenboer en ik de trein terug naar Paris: Gare Du Nord. We hebben de Pokervisie bij ons dus de tijd vliegt, we lachen ons kapot en voor we het weten zijn we alweer op de plaats van tijdelijke bestemming.

We hebben ruim anderhalf uur voordat onze aansluiting gaat en dus zoeken we een café’tje op. Veenboer moet naar Londen voor een conferentie en ik moet terug naar Nederland om weer door te werken aan PokerNews Magazine. Netjes op tijd scheiden onze wegen zich waarna ik mijn plaats neem in de Thalys. Veenboer, leer ik later, had een half uur van te voren moeten inchecken omdat hij naar Engeland wilde – bad beat voor hem dus.

Terug in Nederland bekijk ik de Holland Casino site om de aanvangstijden van de Dom Classics te bekijken. Een minuut later ben ik de trotse eigenaar van een ticket voor het main-event, betaald en al via iDeal. Impulsaankoop noemen ze dat, heel verstandig weer Frank.

In een wereld waar de duizendjes me soms letterlijk om de oren vliegen is het soms moeilijk relativeren. Ik zie iedereen toernooi na toernooi spelen en als ik sommige mensen over poker hoor praten met duizenden dollars aan toernooiwinnings denk ik soms wel eens “Hmm, dat kan ik ook best”. Nou verdien ik absoluut niet slecht maar het lijkt me nodeloos te zeggen dat het in schril contrast staat met de echte toppers uit de pokerwereld. Totaal onverantwoord shotje dus maar goed.

Nou probeer ik een huis te kopen de laatste tijd waarbij het wel handig is om wat geld achter de hand te hebben. Met $4.000 die in Vegas ontvreemd werd liep de bankroll een deukje op. Toen ik thuis kwam wachte er een brief van de IB-groep op me, in 2007 heb ik een jaar lang onrechtmatig gebruik gemaakt van mijn ov-jaarkaart. Ook lag er een brief van de belastingdienst want over 2008 had ik veel te veel zorgtoeslag ontvangen omdat dat berekend was over het jaar 2007 waarin ik nog parttime werkte. Ook over 2008 was ik zogenaamd mijn belasting papieren vergeten in te vullen waardoor er nog een boete stond te wachten. Ok… dat deukje was wat licht uitgedrukt; bankroll totalloss.

En dan ook nog een €1.590 main-event ticket dus, heel slim. Ik ben dus toch een degengeworden zo blijkt. Nou ja, ‘laten we hem dan maar winnen’ dacht ik nog. De avond ervoor gaan we met alle moderators eten en weet ik nog 50% te verkopen aan Stevedude, Wubwubwub, Wetemans en Walthaus waarbij die laatste het grootste deel voor zijn rekening neemt. De PokerNews strateeg heeft vertrouwen in mijn spel, dat doet toch goed.

Naast Pieter de Korver in DOM Classics Main Event inclusief stoer NFL shirt (foto: Arjan Kleton)

Als ik de volgende dag keurig op tijd Holland Casino binnen stap wordt ik aan tafel verwelkomd door Pieter de Korver en Tommie Janssen. Ook Dominik Kulicki en Dennis “boertje” van den Boer zitten bij mij aan tafel maar al die bekende namen doen er niet toe want ene Ali Ahmed zit op seat acht. Die naam is geen grap, zijn spel wel. De beste man werd in Breda nog derde maar dat mag gezien worden als het grootste argument van poker als geluksspel. Openraises naar twintig big blinds waren eerder regel dan uitzondering en ondanks de stijlvolle zonnebril kon hij niemand overtuigen van zijn kunnen.

De hele tafel draait maar om één iemand, seat acht. Iedereen aast op zijn 10.000 aan punten. Uiteraard is het mijn rechter buurman Pieter de Korver die het geluk heeft als hij op de turn de nuts maakt en onze nieuwe beste vriend er een big blind of 1.800 in ramt met een flushdraw en een straightdraw die niet goed was.

Als we een nieuwe speler op seat acht krijgen is het wederom feest. Ook deze meneer had niet al te veel begrepen van het spelletje en dus concentreer ik me op de chips die daar vandaan moeten komen. Als ook zijn punten op zijn heb ik echter nog geen potje gewonnen en begint het al weer te knagen.

Als Corine Kraak dan vanuit vroege positie opent naar 200 in blindlevel 30-60 flat ik met vanuit midden positie. Ook “boertje” gaat mee vanaf de button en we zien 3-way de flop.

Corine c-bet 400 waarop ik flat. Dennis maakt het 1.200 en Kraak foldt na even nadenken. Zit je dan, met 10.000 aan beginpunten lijk je alle ruimte te hebben maar als ik hier call zit ik uit positie met de turn en river te gaan in een 3.400 punten pot. Maar omdat ik hier zelfs al eigenlijk niet door kan met de top van mijn range is dit natuurlijk wel een hele mooie spot voor mijn tegenstander. Na wat nadenken foldt ik mijn hand maar het blijft knagen.

Dennis zou de hele dag er een hobby van maken mij te 3-betten en mijn c-bets te raisen als ik miste. Of hij kreeg hele goede kaarten de hele dag, of hij runde gewoon heel goed. Waarschijnlijk is het toch een beetje van beiden.

Ik vecht me weer terug naar een stack die rond average ligt als we de dinnerbreak tegemoet gaan. Na het eten zijn we plots allemaal short eigenlijk met een structuur die nu echt lekker de vaart er in zet. Ik speel een ver van optimale hand tegen Kulicki waarbij ik postflop netjes afstack maar preflop eigenlijk al had moeten folden. Niet veel later gooi ik mijn laatste chips erin als Van den Boer mijn c-bet wederom raiset. Na een slowroll van een minuutje of wat callt hij toch met zijn overpair en mijn miezerige paartje zevens bijt in het stof.

Toernooi afgelopen, centjes weer op. Ik analyseer mijn belangrijkste handen en kom tot de conclusie dat ik niet echt goed gespeeld heb. Hand in eigen boezem dus en ik kan het helemaal aan mezelf wijten dat ik het niet verder weet te schoppen dan acht levels. Maar jezelf de schuld geven, daar is nog nooit iemand zich beter van gaan voelen en dus reageer ik me in de wandelgangen ook nog even af op de structuur van het toernooi.

Eigenlijk mogen we niet klagen antuurlijk want levels van een uur, 10.000 startstack en 500 big blinds om mee te beginnen is natuurlijk om je vingers bij af te likken. Maar het zou nog veel beter kunnen. Allereerst beginnen we met blindlevel 10-20 wat absoluut nergens op slaat. Maar het feit dat Holland Casino chips van 10, 100 en 1.000 heeft is wel debet aan de idioterie die deze structuur genoemd mag worden. Door deze verdeling heb je dus blindlevel 10-20 en heb je zelfs levels als 70-140. Iedere speler begint met 10 chips van 10 waardoor er altijd te weinig zijn. Als de antes erin komen is het echt lachen waarbij iedere hand iedereen met elkaar moet wisselen. De speler die de laatste hand gewonnen heeft en dus de antes verzameld heeft mag ze daarna weer gaan omwisselen. Effectief speel je daardoor een stuk minder handen omdat de dealer nogal wat werk te verrichten heeft. Ook is het begin dus super diep waarna het al snel slechter wordt en het op het einde een rotzooitje is.

Het verhaal van Steve Wynn in PokerNews Magazine

Nou had ik naar de structuur moeten kijken voordat ik het ticket kocht maar zeuren blijft mens eigen natuurlijk. En als niemand er ooit wat van zegt, zal er ook nooit verbetering in komen toch?

Nou ja, terug naar doen waar ik goed in ben. Terug naar PokerNews Magazine die zijn deadline naderde. Een week buffelen later kan ik afgelopen vrijdag mijn goedkeuring geven en gaat het bestand naar de drukker. Ongelooflijk wat een werk er in een blaadje met 76 bladzijdes zit, hoop dat je het er aan af ziet. Ik lees voor de laatste keer het verhaal over Steve Wynn door die een miljoen verdiende zonder maar een cent te investeren. Hij leende geld, voerde een geniaal plan uit en een dag later had hij de lening terug betaald en een miljoen verdient. Hoe? Dat lees je in het blad natuurlijk die binnenkort bij je thuis bezorgd wordt als je een abonnement hebt.

Tijd dat ik ook een keer zo’n plannetje heb.

Waar mijn vrienden wilde plannen hadden om meteen het uitgaansleven van Tilburg onveilig te maken bedank ik vriendelijk. Uiteindelijk zouden zij bij een geïmproviseerde kroeg belanden (onbeperkt drinken voor €10,- plus zelfgemaakte kroketten) omdat het weer zo slecht was maar ik stort rond een uur of negen in. Ik, Frank, die jarenlang beweerde dat een jetlag iets psychisch is, iets tussen de oren. Ja, ik had na mijn terugkomst uit Melbourne wel ergens last van maar vanuit Amerika nog nooit een probleem gehad.

Negen uur was het dus als ik mijn computer aanzet. Ik zet Casino Royale op en zwengel nog even snel mijn computer aan. Even een rondje langs mijn favoriete websites; de blog van Dal, de schrijfsels van Slotboom en de laatste 100 topics van PokerNews stonden op de planning. Ik heb de blog van Dal niet eens gehaald; oogjes dicht en snaveltjes toe!

Om 3 uur ’s middags de volgende dag word ik wakker. Nog steeds moe en dus blijf ik liggen waarna ik om half vijf de nog opengeklapte laptop gebruik om heel langzaam het contact met de bewoonde wereld weer te zoeken. Mijn vrienden bellen of ik mee uit eten ga en aangezien ik nog moet ontbijten kiezen we voor de traditionele zondagsmaaltijd; spare-ribs bij Broadway in Utrecht (aanrader).

’s Avonds taaien de heren af na wat biertjes en wat uurtjes achter een computerspel waar zij een stuk beter in zijn dan ik. Zij taaien af, maar ik ben nog lang niet moe.

Als ik toch wakker ben kan ik net zo goed nog wat werk verzetten denk ik bij mezelf. Één dag rust is wel genoeg als er werk voor het prachtige PokerNews Magazine wacht. ’s Nachts is er tenminste geen afleiding en ik schrijf de prachtigste verhalen over de PCA, Patrik Antonius en Steve Wynn. Ik schrijf een epistel voor onze designers die de Nederlandse taal niet machtig zijn. Ook Engels is niet hun beste taal maar aangezien mijn Litouws slechter is dan hun Engels hebben we het daar toch maar op gehouden. Ieder detail schrijf ik op en via de mail gaat het richting het Oostblok.

Als ik IKEA lamp Flygel uitklik zie ik op mijn onwijs stoere Blackberry dat het al weer zeven uur is. Normaal gesproken staat de wekker op negen uur maar dat lijkt me toch wat te streberig en dus gaat die naar 12:00.

12.00: DING DING DING
Lol, ik ben nog moe, laten we nog een uurtje pakken

13.00: DING DING DING
Haha, ben je niet goed? Dikke ciao – nog een uurtje!

14.00: DING DING DING
Dit is onmenselijk, serieus fuck off.

15.00: DING DING DING
Kom op, doe ff normaal…

16.00 DING DING DING
Dit is niet leuk meer…

Screenshot van het nieuwe PokerNews Magazine die nog in ontwikkeling is

U begrijpt het – het ritme was er nog niet echt. Met ontbijt dat langs gebracht werd door mijn beste maatje (wie houdt er niet van een McChicken plain met barbecue saus als je net uit bed bent) smaakt prima in ieder geval. ’s Avonds kwam echter weer plotseling de realisatie dat er nog heel wat gebeuren moest voor het geniale PokerNews Magazine. Ik pakte de spreekwoordelijke trap om spreekwoordelijk in de pen te klimmen en schreef er weer op los. Vol energie, wie kon mij stoppen?

Een interview met Pierre Neuville was zo voorzien van fantastische aanwijzingen zodat ook mijn Litouwse vrienden wisten wat er geschreven stond en wat er qua opmaak de bedoeling was. Neuville vertelt openhartig over zijn hele leven; inclusief alle hoogte- en dieptepunten. Hoe hij aan de dood ontsnapte en hoe hij in poker de absolute uitdaging zag. Geweldig verhaal en een absolute aanrader. Daarna het interview van de heren van het nieuwe 888.com pokerteam. Jolmer Meelis, Ernst Hermans en Patrick de Koster. Drie vrienden met de mooiste verhalen, ik schoot al in de lach bij het lezen.

Hoewel de eerste keer het procedé met de wekker nog als grappig ervaren kan zijn, een tweede keer is dat het zeker niet. Maar de iteratie was er in ieder geval, heel laat naar bed en pas laat weer wakker. Ik voelde me net Lex Veldhuis zeg maar.

Deauville

Aan het einde van de week moest ik er toch aan geloven, zaterdag moest ik vroeg op. Veenboer durfde niet alleen met de trein naar Deauville en dus stelde ik voor om hem te vergezellen om wederom het live commentaar bij de EPT webcast te verzorgen (lees; ik smeekte dagen van te voren of ik niet mee mocht omdat ik me in Nederland verveelde). De eerste klas seats in de Thalys zitten prima en de gratis muffins smaken prima.

Zodra we de Nederlandse grens over zijn maakt zich een ongemakkelijk gevoel zich van mij meester. We zitten nog steeds in dezelfde trein, maar ik voel me ongemakkelijk. Waar een serieus clubje mensen in Nederland gemeen en geniepig doet tegen mensen van Marokkaanse, Turkse en Antilliaanse afkomst heb ik het voorzien op Belgen en Fransen. Waar je met grappen over Marokkanen en Turken nog al eens kan rekenen op een opgeheven vingertje; daar hoef ik als Fransen-hater van mijn hart gelukkig geen moordkuil te maken. Ik hoef niet eerst om me heen te kijken als ik een opmerking maak over de voorliefde van Franse dames voor zoveel mogelijk schaamhaar op de meest onmogelijke plekken, ik kan op de Dam nog een preek gaan houden over het gebrek aan klantvriendelijkheid van de Franse restaurateur en ik hoef geen rotte tomaat te verwachten.

De Thalys

En dus neem ik geen blad voor de mond; ik kan Fransen niet uitstaan. De snelle trein rijdt de grens over en mijn nekharen gaan omhoog staan. Het trillen van mijn (nog steeds stoere) Blackberry in mijn broekzak bevestigd mijn vermoedens; we zijn koud tien seconden in Belgenland aangekomen en ik ben al opgelicht; Orange rekent me €2,- per MB en ook bellen is iets voor echte ballers in dit land. De laatste keer dat ik zo’n SMS van mijn provider kreeg was ook al zo’n leuker; Beste gebruiker van het nummer 06******** – Uw rekening is opgelopen tot €3.300. Dat was in Amerika omdat ik zogenaamd 1,6 gig via een draadloze verbinding had gedownload…

Maar terug naar Belgenland. Met een enkele stop in dat haventje van ze duurt het verblijf in dit onwijs domme land gelukkig niet lang. We krossen met een noodgang door naar Parijs waar we praktisch de wagon uitgedrukt worden.

Hier moeten we de metro pakken die we dankzij mijn woordje Frans (lees: ik laat mijn ticket zien en de man wijst ergens heen) snel gevonden hebben. Aangekomen in St. Lazare mochten we opzoek naar de trein naar Lisieux. Met een zware koffer (ook het mengpaneel voor de radioshow is mee gelukkig) strompelen we door de Parijse binnenstad. Als we eindelijk het grote bord gevonden hebben zien we een trein of 57 vertrekken maar niks naar Lisieux.

“Laten we het iemand vragen,” stelt meneer Veenboer voor wat in de praktijk betekend dat ik de vriendelijkste dame opzoek en die begroet met mijn beste “Bon Soir!”. De dame met keurig onderhouden getekende wenkbrauwen lijkt niet onder de indruk. Op de vraag of ze Engels spreekt krijgen we een gezichtsuitdrukking die eigenlijk nog alles kan betekenen. Een sprankje hoop krikt het gedaalde moraal op waarna wij vragen welke trein we moeten hebben.

< “Marcher tout droit et vous verrez le train sur la plateforme numéro dix-neuf. Il partira dans à peu près dix minutes si vous se mieux dépêche. Les bonnes bonnes poires de chance”

> “English?”

< “Marchertoutdroitetvousverrezl etrainsurlaplateformenumérodi xneufilpartiradansàpeuprèsdi xminutessivoussemieuxdépêche Lesbonnesbonnespoiresdechance! !!”

U begrijpt, het rode goedje in onze aderen bereikt de 99,97 graden. We sjokken wat verder, onderdrukken de gevoelens die ons commanderen de hele zooi te verbouwen en vinden wonder boven wonder toch onze trein. Op weg naar het grote Franse pokeravontuur moeten er dus heel wat horden genomen worden, zoveel is duidelijk.

Casino Trouville blijkt niet hetzelfde als Casino Deauville

Eenmaal aangekomen moeten we enkel nog een taxi vinden die ons naar ons hotel brengt. Ik bespaar u de ergernis (taxi; 70 euro, geboekte Mercure hotel blijkt een 1 persoonkamer, het casino is zichtbaar vanaf onze hotelkamer maar na 4 kilometer lopen komen we er achter dat Casino Trouville niet hetzelfde is als Casino Deauville) want wil toch een beetje neutraal blijven in mijn stukjes.

Na een bliksembezoek aan het juiste casino (Mag ik de pokerzaal in? Nee daar heeft u een perskaart voor nodig! Waar kan ik die halen? Daar, aan het einde van de speelzaal! Mag ik die even halen? Nee, dan moet u door de spelerszaal en u heeft geen polsbandje! Ok, dank u en de vinkentering!) zijn we weer terug in het prachtige Ibis Hotel met dit keer twee bedden. Dus toch geen lepeltje lepeltje denk ik nog bij mezelf. Morgen is het weer vroeg dag dus maar snel onder de wol denk ik optimistisch als we om 12 uur terug zijn.

“Denk je nog aan je Sportshoe Diaries,” zegt eindbaas Jordy Veenboer tegen me.

“Waar moet ik in vredesnaam over schrijven dan?” bijt ik hem toe. “Ik heb de hele week al een jetlag en alleen maar aan het magazine gewerkt. Tijdens de prachtige trips is er genoeg om over te schrijven maar nu? Een jetlag met het ritme van een vleermuis ten gevolge en een tripje naar Deauville per trein…”.

“Dan schrijf je daar toch over,” is de counter van de wijsneus…

“Opzich moet ik daarover wel een a4’tje of wat kunnen schrijven….”

“Vergeet niet te vermelden dat er weer een PokerNews Magazine uitkomt, dat er EPT live is om 12 uur en dat we weer radio gaan maken,” hoor ik Veenboer nog op de achtergrond zeggen.

“Ja baas…”

Eenmaal terug na een reis naar Las Vegas, Miami en de PCA zit mijn hoofd vol met herinneringen. Mijn lieve moeder wilde alles weten en toen haar vriend langs kwam kon ik nog eens overnieuw beginnen. Mijn vrienden willen vooral details van bepaalde avonden achterhalen en dan komen mijn broer en zusje ook nog langs.

Uiteraard zijn bepaalde gebeurtenissen vers blijven hangen (dat is weleens anders geweest) en zijn bepaalde anekdotes leuk om te vertellen onder het genot van een biertje. Maar het gevoel van de trip en de sfeer tijdens een pokertoernooi is maar lastig te beschrijven. Het gehele wereldbeeld van mensen buiten de pokerwereld is anders, wat nogal eens tot verbaasde blikken kan leiden. Toen ik aan mijn moeder probeerde uit te leggen dat we tijdens de bewuste avond in het Hard Rock Casino een tafel hadden waar je voor betaalde middels het kopen van flessen alcohol zag ik gefronsde wenkbrauwen. Dat de host dan ook dames regelde die ons gezelschap hielden heb ik maar verzwegen want dat lijkt in geen enkel aspect op haar beeld van een avondje uit.

Dat je in Las Vegas gratis drank krijgt als je speelt is maar moeilijk te verkroppen en dat terwijl de mensen waarmee ik praat toch echt niet wereldvreemd zijn verder. Zo loop ik wel vaker tegen problemen op als ik praat over de pokerwereld met mensen die daar niet midden in zitten. Zo wilde ik uitleggen dat Lex Veldhuis, een naam die ze wel eens hadden gehoord, behoorlijk wat “gamble” in zich had. Een vertaling was lastig want het Nederlandse woord “gokker” kwam vaker dan eens naar boven maar dekte wat mij betreft niet de lading.

Ruim een week op een eiland in de Bahama’s, het klonk als een droom voor het thuisfront. Dat we lange dagen maakten en maar weinig van de buitenlucht zagen was aan dovemansoren gericht uiteraard. De vibe van een gigantische conferentiezaal gevuld met pokertafels en pokerspelers is maar lastig te beschrijven. Het chipgeriffel klinkt heerlijk in de oren, de bekende gezichten aan iedere tafel geven een gevoel van thuiskomen. De PCA was geweldig met alle ingrediënten van een top toernooi. Een scheepslading aan Nederlanders, een high-roller event met de bekendste namen, televisie uitzendingen met honderden luisteraars, een slowroll die we niet snel zullen vergeten en nog zoveel meer hoogtepunten.

Als mijn vrienden thuis wachten op de grootse verhalen schiet als eerste die slowroll me te binnen. Via EPTlive kregen we hem nog eens in de herhaling toen ik samen met Jordy het commentaar deed. Ik stikte er bijna in, wat een moment. Thuis aangekomen begin ik het verhaal en besef ik me op de helft dat het zo grappig niet is voor buitenstaanders.

> “Dus die Duitser vraagt een time-out terwijl hij azen heeft”
< “Dus?”
> “Nou daar had hij meteen mee moeten callen. Hij heeft de beste hand mogelijk op dat moment”
< “Ok. Maar hij kan er toch over nadenken want hij kan toch gewoon nog verliezen?”
> “Ja, maar dat hoort niet…”
> “Laat maar, je had er bij moeten zijn…”

Gelukkig snappen de meeste PokerNews lezers het wel. Na tientalle artikelen, live-reporting blogs en filmpjes moet de pokerwereld voor de (regelmatige) lezer waarschijnlijk wel iets inzichtelijker zijn. Remko en ik leven voor poker op dit moment en genieten van ieder moment, met al heel wat toernooien achter de rug hebben we inmiddels heel wat meegemaakt. Meerdere keren Vegas, stappen met bekende spelers, dineren in de meest exclusieve restaurants, stripclubs, bad-beats, slowrolls, ruzies en wat al niet meer.

In het bijbehorende topic zullen we alle vragen beantwoorden over het leven van een livereporter. Vraag ons alles en, indien redelijk, zullen we alles beantwoorden. Ga maar los, wij zitten klaar!

Pokerblogger CV Frank

- WSOP 2008
- WSOP 2009
- EPT Barcelona 2008
- EPT Barcelona 2009
- EPT Praag 2008
- EPT Praag 2009
- EPT Kopenhagen 2009
- EPT Dortmund 2009
- EPT Londen 2008
- EPT Londen 2009
- EPT San Remo 2009
- EPT Monte Carlo 2009
- MCOP 2008
- MCOP 2009
- Dom Classics 2009
- PokerNews Cup Melbourne 2008
- PokerNews Cup Hinterglemm 2009
- Unibet Open Warschau 2008
- Unibet Open Boedapest 2009
- Unibet Open Algarve 2009
- Unibet Open Praag 2009
- Belgium Open Poker Championship 2009
- PokerStars Caribbean Adventure 2010

Pokerblogger CV Remko

- WSOP 2009
- EPT Barcelona 2009
- EPT Praag 2008
- EPT Praag 2009
- EPT Dortmund 2009
- EPT Londen 2009
- EPT San Remo 2009
- EPT Monte Carlo 2009
- MCOP 2008
- MCOP 2009
- Dom Classics 2009
- PokerNews Cup Hinterglemm 2009
- Unibet Open Boedapest 2009
- Unibet Open Algarve 2009
- Unibet Open Praag 2009
- Belgium Open Poker Championship 2009
- PokerStars Caribbean Adventure 2010

Cliffnotes

Deze editie van Sportshoe Diaries is geschreven na een nacht zonder slaap en 13 en een halve tijdzone te zijn doorkruist. Klinkt het u allemaal wat wazig in de oren dan hierbij de cliffnotes;

Remko en Frank maken heel wat mee. Zij blikken terug in het bijbehorende thread aan de hand van uw vragen. Brand maar los in de comments!

Bijbehorend PokerNews forumtopic.